Anything Art

ความเดิมตอนที่ 1 Click ==> เรื่องของเบิ้ม 1

ความเดิมตอนที่ 2 Click ==> เรื่องของเบิ้ม 2

เรื่องของเบิ้ม (ตอนที่ 3) 

เรื่องที่สามที่เบิ้ม สอนผม   มีอยู่วันหนึ่งผมเห็นเบิ้ม  ไปขอเศษอาหารในตลาดถือมาหลายถุง  แล้วเดินแจกจ่ายให้สุนัขจรจัดแถวๆนั้น ซึ่งมีอยู่หลายตัว  ผมถามเบิ้มว่า “เอาเศษอาหารไปให้หมาเหรอ”  แต่เบิ้มตอบผมว่า “ไม่ใช่หมา แต่ให้สุนัข สงสารเขา” แล้วผมก็ต้องสะท้อนใจอีกครั้ง  นี่หรือที่คนอื่นกล่าวหาว่าเค้าเป็นคนบ้า แต่คนบ้ากลับเรียกหมาว่าสุนัข เค้ารู้จัก  พูดคำสุภาพ แม้แต่กับสัตว์ที่เราไม่เคยนึกจะให้เกียรติ  “เบิ้ม”รู้จักคำว่า สงสาร รู้จักที่จะ ให้ทาน ตามที่อัตภาพที่ตัวเองพอจะให้ได้ทั้งๆที่ตัวเองก็ไม่มี   ภาพของผมในอดีตตอนที่ร่ำรวยผ่านเข้ามา ผมเห็นตัวเองที่พูดจาไม่ดีกับคนที่ผมไม่มีผลประโยชน์ด้วยเสมอ  ผมเสียอีกที่ตอนนั้นมีมากพอที่เผื่อแผ่คนอื่นมากกว่าเขา  แต่เพียงแค่เศษอาหารของผม...ผมยังไม่เคยแจกให้สุนัขที่ไหนเลย  นอกจากสุนัขที่ผมเลี้ยงไว้เพียงตัวเดียว ผมเริ่มรู้สึกรังเกียจความเป็นคนในตัวของผมเอง....

เรื่องที่สี่ที่เบิ้ม สอนผม หลายวันต่อมาช่วงบ่ายๆ แดดร่มลมตก อากาศครึ้มๆเบิ้มก็เดินผ่านมาเช่นเคย  ผมซึ่งเริ่มรู้สึกว่าตัวเองจะเหมือนเป็นพวกเดียวกับเบิ้มเข้าแล้ว จึงเริ่มทักทายเบิ้มเช่นเคยว่า  “เบิ้ม นายนอนที่ไหน”  เบิ้มไม่ตอบ ทำหน้างง งง เหมือนเดิม  แต่กลับย้อนถามผมว่า “แล้วคุณนอนที่ไหน “ผมตอบว่า ผมนอนที่บ้านผม”  เบิ้มถามอีกว่า “บ้านที่ไหน”  ผมก็ตอบไปว่าบ้านผมอยู่ที่ไหน ผมยังคงถามคำถามเดิมว่า “แล้วเบิ้มละ นอนที่ไหน”  เบิ้มตอบผมว่า “ผมนอนที่ไหนก็ได้  ที่ๆมีความสุข”   อีกแล้วคนบ้าได้สอนผมอีกแล้ว ผมเริ่มไม่แน่ใจว่าผมหรือเบิ้มกันแน่ที่บ้า  คนที่ถูกใครๆมองว่าบ้า เลือกที่จะ  ยึดติดที่ความสุข ไม่ใช่วัตถุ   ตลอดเวลาผมไม่เคยนึกถามถึง “ความสุขหรือแสวงหาความสุข” ให้ตัวเองและครอบครัวเลย ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมควรทำอย่างไรผมถึงจะมีความสุข ผมคิดแต่ที่จะสร้างความมั่งคั่งร่ำรวย  ผมยึดติดต้องการมีแต่วัตถุและทรัพย์สิน จนวันนี้ที่ผมไม่เหลืออะไรผมก็ยังไม่มองหาความสุข ไม่นึกถึงว่าเราควรจะต้องมีความสุขในทุกๆวันอย่าไง  ผมได้แต่มองหาที่จะสร้างวัตถุและทรัพย์สินเช่นเคย....นี่หรือคนที่มีการศึกษา นักธุรกิจที่ชาญฉลาดเช่นผม...

โปรดติดตามตอนจบนะคะ..............