Anything Art

ความเดิมตอนที่ 1  ความเดิมตอนที่ 2  ความเดิมตอนที่ 3

เรื่องของเบิ้ม (ตอนจบ)

เรื่องที่ห้าที่เบิ้ม สอนผม   แล้วฤดูฝนก็มาเยือน  หลังคาร้านขายต้นไม้ผมเริ่มกระเจิง  บังแดด บังลม บังฝนไม่ไหวแล้ว  ผมอยากซ่อมแซมมัน  ผมโทรฯขอร้องญาติๆหลายคนให้มาช่วย  แต่ไม่มีใครว่าง  แล้วคนที่ว่างช่วยผมได้ก็คือ “เบิ้ม” ซึ่งทุกวันนี้ เบิ้มกลายเป็นเพื่อนที่ดีของผมไปเสียแล้ว  ผมจึงไปตามเบิ้ม และชวนเบิ้มว่า “เบิ้ม ช่วยผมซ่อมหลังคาได้มั๊ย”  เบิ้ม พยักหน้าโดยไม่ต้องคิด ตอบทันทีว่า “ได้ครับ”  ว่าแล้วผมก็พาเบิ้มไปที่ร้าน  ผมก็จัดแจงปีนขึ้นไปบนหลังคา มองลงมาก็เห็นเบิ้ม ทำท่าทางตลกๆ อยู่คนเดียวในโลกของเขา ผมเห็นแล้วก็อดยิ้ม และขำไม่ได้  ผมบอกให้เบิ้มช่วยส่งฆ้อนให้ผมหน่อย  เบิ้มตอบผมด้วยเสียงดังฟังชัดว่า “ไม่ส่งให้หรอก” ซึ่งผมก็อดขำไม่ได้ว่า นี่แหละหนาหลงมา “คบคนบ้าสร้างบ้าน”  ผมจึงตะโกนบอกเบิ้มว่า “อ้าว เบิ้มไหนบอกว่าจะมาช่วยผมไง”  เบิ้มตอบผมว่า “ก็ช่วยอยู่นี่ไง”   “ช่วยยังไงแค่บอกให้ส่งฆ้อน ยังไม่ยอมส่งให้ผมเลย”  อีกครั้งกับคำตอบของเบิ้ม เบิ้มบอกผมว่า “ก็ช่วยให้คุณยิ้มได้ ให้คุณหัวเราะ  ช่วยให้คุณมีความสุขอยู่นี่ไง”  ในวันนั้นเอง เป็นวันทีผมพบความสุขที่แท้จริงในวันแรก ของผม คนบ้ารู้จัก อยากที่จะทำเพื่อให้ผู้อื่นมีความสุข  ผมซึ่งเป็นคนดี มีการศึกษา  ไม่เคยคิดที่จะทำเพื่อใคร ไม่เคยคิดว่าจะอยากให้ใครมีความสุข  นี่หรือตัวผม ที่เคยภูมิใจในตัวเองวันนี้ผมเพิ่งค้นพบจิตใจดวงใหม่ของตัวผมเอง

ผมตัดสินใจเลิกขายต้นไม้  แต่ผมหันขายทรัพย์สินทุกอย่างที่ผมพอจะมีเหลือ และพยายามจะเก็บมันไว้ ขายบ้าน ขายรถ ขายที่ดิน ฯลฯ ทุกอย่างที่ผมมีถึงแม้ใครจะทัดทาน ผมนำเงินที่ได้จากการขายทรัพย์สินทั้งหมดที่มีไปใช้หนี้สินทั้งหมดที่มี จนเป็นไทแก่ตัว ผมไม่มีบ้านเหลือ ไม่มีรถขับ  ต้องพาครอบครัวไปเช่าบ้านอยู่ “แต่ผมมีรู้สึกมีความสุข” 

ผมเริ่มต้นทำธุรกิจใหม่อีกครั้ง ด้วยการเขียนโครงการที่จะทำโรงเรียนเพื่อสอนเด็กอนุบาล  ด้วยเจตนาที่ต้องการปลูกฝังเด็กตั้งแต่เล็กให้มีความคิดดีๆ ไม่เติบโตขึ้นแบบผม  ผมเสนอโครงการต่อเพื่อนเก่า ต่อธนาคาร  พยายามต่อไปจนวันหนึ่งก็มีคนเข้าใจผม  ยอมลงทุนให้ผมทำตามที่ผมวาดไว้อีกครั้ง  จากวันนั้นผมใช้ชีวิตพอเพียง ยึดติดกับความสุข  ซึ่งความสุขของผมในวันนี้เกิดจากการได้ช่วยเหลือผู้คน เล็กๆน้อยๆเท่าที่ผมทำได้ทันที โดยไม่ต้องคอยห่วงคิดถึงสิ่งตอบแทนใดๆ

ถึงวันนี้ เวลาผ่านไป 5 ปี ผมเป็นไทแก่ตัวอีกครั้ง ผมคืนเงินพร้อมดอกเบี้ยกับนายทุนทุกคน และผมก็พอใจมีความสุขกับโรงเรียนเล็กๆ บ้านเล็กๆของผม  ครอบครัวของผมรักใคร่กันมากขึ้นเพราะผมและครอบครัว ยึดความสุขและการให้เป็นที่ตั้ง  และทำธุรกิจอย่างเพียงพอ ด้วยความซื่อสัตย์สุจริต

ผมไปตามหาเบิ้ม  อยากขอบคุณเค้าและอยากช่วยเหลือเค้า แต่ผมตามหาเค้าไม่เจอ  ทุกวันนี้ผมยังสงสัยว่าเบิ้ม บ้าจริงหรือเปล่า......

จบแล้วค่ะ ติชมและแนะนำได้นะคะ  เพื่อนของ Pat คนนี้มีตัวตนจริงๆ ปัจจุบันนี้วันไหนที่ Pat ได้พูดคุยกับครอบครัวนี้ จะได้พบและฟังแต่เรื่องราวดีๆ ฟังวิธีคิดและมุมมองชีวิตที่เป็นบวกเสมอ มีคำพูดที่อบอุ่น และให้กำลังใจในทุกครั้งที่ได้พบกัน อยากบอกว่าคิดถึงนะ ครูโก้และครูพิม เพื่อนที่น่ารัก....