Anything Art

ได้รับ FW:Mail จากเพื่อน เป็นเรื่องที่อ่านแล้ว รู้สึกชอบแนวคิดแบบนี้มากเลยค่ะ เลยนำมาเผยแพร่ต่อ หลายคนอาจจะเคยได้อ่านกันบ้างแล้ว  อ่านเรื่องนี้แล้วจุดประกายให้ต้องไปหาหนังสือแนวคิดปรัชญาของ โสเครติส (Socrates)(นักปรัชญาชาวกรีก) ที่ห้องสมุดมาอ่าน ลืมๆไปนานแล้ว  แนวคิดเขาน่าสนใจทีเดียวลองดูนะคะ

เรื่องจาก FW:Mail

*** เคยได้ยินชื่อ ดร.วรภัทร ภู่เจริญ ไหม??

เขาเคยเป็นวิศวกรขององค์การอวกาศนาซา ประเทศสหรัฐอเมริกา เมื่อ 20 กว่าปีก่อน เคยได้รับรางวัลงานวิจัยที่ดีที่สุดระดับโลก เกี่ยวกับเครื่องยนต์ไอพ่น

ตัดสินใจกลับเมืองไทยเพราะ

1. อยากดูแลพ่อแม่

2. ไม่อยากเป็นพลเมืองชั้นสองในบ้านพักคนชรา

3. อยากเที่ยว

4. ชอบกินอาหารอร่อย

เคยเป็นอาจารย์คณะวิศวกรรมศาสตร์  จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ก่อนจะออกมาตั้งบริษัทที่ปรึกษาของตัวเอง ผมประทับใจบทสัม ภาษณ์ของ ดร.วรภัทรใน ' เสาร์สวัสดี' ของ ' กรุงเทพธุรกิจ ' มาก

คนอะไรก็ไม่รู้ ชีวิตมันส์เป็นบ้า ความคิดก็กวนเหลือหลาย ตอนที่เขาเป็นอาจารย์ วิธีการสอนหนังสือของเขาแปลกกว่าคนอื่น

' ผมออกนอกกรอบตลอดเวลา ' เขาบอก

เขาเคยพาเด็กวิศวะไปที่ริมสระว่ายน้ำ เรียนไปและดูนิสิตสาว ๆ ว่ายน้ำไปด้วย  คาดว่าคงไปเรียนเรื่อง      'คลื่น' ระหว่างท่าฟรีสไตล์ กับท่าผีเสื้อ คลื่นที่เกิดขึ้นของท่าไหนถี่กว่ากัน ระหว่างชุดทูพีซกับวันพีซ แรงเสียดทานกับน้ำ ชุดไหนมากกว่ากัน แนวการศึกษาน่าจะออกไปทำนองนี้

แต่ที่ชอบที่สุดคือตอนที่เขาออกข้อสอบ ข้อสอบของเขาสั้นและกระชับมาก

'จงออกข้อสอบเอง พร้อมเฉลย ' โหย...เด็กวิดวะอึ้งกันทั้งห้อง

คำตอบส่วนใหญ่เป็นการตั้งโจทย์แบบง่ายๆ เช่น ปั้นจั่นมีกี่ชนิด ผลปรากฎว่าได้ศูนย์กันทั้งห้อง เพราะเป็นคำตอบที่ไม่ได้แสดงความคิดที่ลึกซึ้ง

สมกับที่เรียนมาทั้งเทอม เหตุผลที่ดร.วรภัทรออกข้อสอบ ด้วยการให้นิสิตออกข้อสอบเอง เป็นเหตุผลที่ตรงกับใจผมมาก

'ชีวิตคนเราจะรอให้อาจารย์ตั้งโจทย์อย่างเดียวไม่ได้ ต้องหาโจทย์มาเอง คิดแล้วทำ ถ้าผิดแล้วอาจารย์จะปรับให้ '

เขามองว่าเด็กรุ่นใหม่ติดนิสัยเด็กกวดวิชา รอคนคาบทุกอย่างมาป้อนให้ไม่รู้จักคิดเอง

'ถ้ารอและตั้งรับ คุณก็เป็นพวกอีแร้ง แต่พวกคุณแย่กว่า เพราะเป็นแค่ลูกอีแร้ง คือ รออาหารที่คนอื่นป้อนให้ '

โหย...เจ็บ ผมเชื่อมานานแล้วว่า ชีวิตของคนเรา เป็นข้อสอบอัตนัย ที่ต้องตั้งโจทย์เอง และตอบเอง

ไม่ใช่ข้อสอบปรนัย ที่มีคนตั้งโจทย์ และมีคำตอบ เป็นทางเลือก ก-ข-ค-ง ถ้าใครที่คุ้นกับ

'ชีวิตปรนัย' ที่มีคนตั้งโจทย์ให้และเสนอทางเลือก 1-2-3-4 คนคนนั้นชีวิตจะไม่ก้าวหน้า เพราะต้องพึ่งพาคนอื่นตลอดเวลาติดกับ 'กรอบ ' ที่คนอื่นสร้างให้ ไม่เหมือนกับคนที่รู้จักคิด และตั้งคำถามเอง

เรื่องการตั้งคำถามกับชีวิต เป็นเรื่องสำคัญมาก อย่าลืมว่า

เพราะมี 'คำถาม' จึงมี ' คำตอบ'

เมื่อมี 'คำตอบ' เราจึงเลือกเดิน

พูดถึงเรื่องการตั้งคำถาม ผมนึกถึง 'โสเครติส' เขาเป็นนักปรัชญาเอกของโลก ที่สอนลูกศิษย์ด้วยการสนทนา  ตั้งคำถามให้ลูกศิษย์ตอบ สร้างองค์ความรู้จาก 'คำถาม' กลยุทธ์ของ 'โสเครติส' ในการสอน คือ

ไม่ให้ความเห็นใดๆ แก่นักเรียน และทำลายความมั่นใจของ นักเรียนที่เชื่อว่าตนเองรู้

'โสเครติส ' เชื่อว่าเมื่อเด็กตระหนักใน 'ความไม่รู้ ' ของตนเอง เขาจะเริ่มต้นแสวงหา ' ความรู้ '

แต่ถ้าเด็กยังเชื่อมั่นว่าตนเองมี ' ความรู้' เขาก็จะไม่แสวงหา ' ความรู้ '

การตั้งคำถามของโสเครติสจึงมีเป้าหมาย โจมตีและทำลายความเชื่อมั่นในภูมิความรู้ของนักเรียน

เป็นกลยุทธ์เท 'น้ำ' ให้หมดจากแก้ว เมื่อแก้วไม่มีน้ำแล้ว จึงเริ่มให้เขาเท 'น้ำ' ใหม่ ใส่แก้วด้วยมือของเขาเอง  

'น้ำ' ที่ลูกศิษย์แต่ละคนเทลงแก้วด้วยมือตัวเองมาจาก 'คำตอบ' ที่เขาค้นคิดขึ้นมาเอง 'คำตอบ' จาก 'คำถาม' ของ 'โสเครติส'

'โสเครติส' นิยามศัพท์คำว่า 'คนฉลาด' และ 'คนโง่' ได้อย่างน่าสนใจ

'คนฉลาด' ในมุมมองของ  'โสเครติส' นั้นไม่ใช่คนที่รู้ทุกเรื่องแต่

'คนฉลาด ' คือคนที่รู้ว่าตัวเองไม่รู้ ส่วน    

'คนโง่ ' นั้น คือคนที่ไม่รู้ว่าตัวเองไม่รู้ แต่ทำตัวราวกับเป็นผู้รู้   

*** ไม่น่าเชื่อว่าก่อนหน้านี้ ผมยังมีความภาคภูมิใจใน 'ความรู้ ' ของตนเอง แต่พออ่านถึงบรรทัดนี้ ????